امتیاز موضوع:
  • 6 رأی - میانگین امتیازات: 2.33
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
زندگينامه حكيم سنايي
#1
حكيم ابوالمجد مجدود بن آدم سنايي غزنوي،و یا حكيم سنايي،از بزرگترين شاعران زبان پارسي در سدة ششم هجري ست. او در سال ( 473 هجري قمري ) در شهر غزنه (واقع در افغانستان امروزي ) ديده به جهان گشود و در سال ( 545 هجري قمري) در همان شهر چشم از جهان فروبست. --------------------------------------------------------

عشقست مرا بهينه تر كيش بتا* نوشست مرا ز عشق تو نيش بتا

من مي باشم ز عشق تو ريش بتا *نه پاي تو گيرم نه سر خويش بتا

------------------------------------------------------

در دست منت هميشه دامن بادا *و آنجا كه ترا پاي سر من بادا

برگم نبود كه كس ترا دارد دوست* اي دوست همه جهانت دشمن بادا

------------------------------------------------------

عشقا تو در آتش نهادي ما را* درهاي بلا همه گشادي ما را

صبرا به تو در گريختم تا چكني *تو نيز به دست هجر دادي ما را

------------------------------------------------------

آني كه قرار با تو باشد ما را* مجلس چو بهار با تو باشد ما را

هر چند بسي به گرد سر برگردم *آخر سر و كار با تو باشد ما را

------------------------------------------------------

اي كبك شكار نيست جز باز ترا *بر اوج فلك باشد پرواز ترا

زان مي نتوان شناختن راز ترا *در پرده كسي نيست هم آواز ترا

------------------------------------------------------

هر چند بسوختي به هر باب مرا *چون مي ندهد آب تو پاياب مرا

زين بيش مكن به خيره در تاب مرا *دريافت مرا غم تو، درياب مرا

------------------------------------------------------

چون دوست نمود راه طامات مرا* از ره نبرد رنگ عبادات مرا

چون سجده همي نمايد آفات مرا *محراب ترا باد و خرابات مرا

------------------------------------------------------

در منزل وصل توشه اي نيست مرا *وز خرمن عشق خوشه اي نيست مرا

گر بگريزم ز صحبت نااهلان كمتر *باشد كه گوشه اي نيست مرا

------------------------------------------------------

در دل ز طرب شكفته باغيست مرا* بر جان ز عدم نهاده داغيست مرا

خالي ز خيالها دماغيست مرا* از هستي و نيستي فراغيست مرا

------------------------------------------------------

اندوه تو دلشاد كند مرجان را* كفر تو دهد بار كمي ايمان را

دل راحت وصل تو مبيناد دمي *با درد تو گر طلب كند درمان را

------------------------------------------------------

گردي نبرد ز بوسه از افسر ما* گر بوسه به نام خود زني بر سر ما

تازان خودي مگرد گرد در ما *يا چاكر خويش باش يا چاكر ما

------------------------------------------------------

در دل كردي قصد بدانديشي ما *ظاهر كردي عيب كمابيشي ما

اي جسته به اختيار خود خويشي ما* بگرفت ملالتت ز درويشي ما

------------------------------------------------------

زان سوزد چشم تو زان ريزد آب* كاندر ابروت خفته بد مست و خراب

ابروي تو محراب و بسوزد به عذاب *هر مست كه او بخسبد اندر محراب

------------------------------------------------------

تا در چشمم نشسته بودي در تاب* پيوسته همي بريختي در خوشاب

و اكنون كه برون شدن به رستم ز عذاب *چون ديده ز خس برست كم ريزد آب

تمام........
امضاء :

سخت کوشی هرگز کسی را نکشته است، نگرانی از آن است که انسان را از بین می برد....!
پاسخ
 سپاس شده توسط نوید خزدوز


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان