امتیاز موضوع:
  • 3 رأی - میانگین امتیازات: 3.33
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
فرآیند تولید روغن موتور
#1
با پیشرفت صنعت و استفاده از ماشین های مختلف، مسئله روغنکاری یا روانسازی (Lubrication) اهمیت زیادی پیدا کرد.
هدف از روانسازی، جلوگیری از اصطکاک قسمت های فلزی متحرکی است که با یکدیگر در تماسند. در این عمل، لایه نازکی از روغن بین این قسمت ها قرار داده می شود.
از بین روغن های روانساز، روغن های موتور (Engine or motor lub Oil) کاربرد بیشتری پیدا کرده اند. وظایف این روغن ها عبارتند از:

الف- روانسازی قطعات فلزی متحرک برای کاهش اصطکاک بین آن ها
ب- پاکسازی موتور از رسوب های ناشی از اکسیده شدن هیدروکربن ها
ج- خارج نمودن قسمتی از حرارت تولید شده در موتور

برای این که روغن موتور بتواند نقش خود را به خوبی ایفا کند، باید مشخصاتش در حد مطلوب باشد. این مشخصات عبارتند از: گرانروی و اندیس آن، نقطه ریزش و انجماد ، پایداری و ...

الف- گرانروی

گرانروی یک سیال، میزان مقاومت داخلی آن در برابر جریان است. هر چه گرانروی روغن بالاتر باشد، لایه ای که بین قطعات فلزی تشکیل می دهد ضخیم تر است.
هر چه فاصله جوش برش روغنی بیشتر باشد، گرانروی آن بالاتر است. برحسب مورد، می توان از روغن های با گرانروی بالا و یا پایین استفاده کرد.

ب- اندیس گرانروی (Viscosity Index)

تغییرات گرانروی روغن با دما به وسیله ی اندیس گرانروی (V.I.) مشخص می شود. هر چه این اندیس بالاتر باشد، تغییرات گرانروی با دما کمتر است. اندیس گرانروی روغن های طبیعی می تواند بین مقادیر منفی (در مورد نفتنی ها) تا حدود 100 (برای پارافینی ها) تغییر کند.
برای بهبود اندیس گرانروی روغن ها، از مواد افزودنی استفاده می شود.

ج- نقطه ریزش و انجماد

نقطه ریزش پایین ترین دمایی است که هنوز حرکتی در سیال وجود دارد. برای سهولت راه اندازی موتور در سرما، نقطه ریزش روغن باید پایین باشد. با توجه به این که هیدروکربن های پارافینی دارای نقطه ریزش بالایی هستند، بنابراین باید درصدشان در روغن ها محدود شود.
در مورد روغن های با اندیس گرانروی بالا که پارافینی هستند، برای کاهش نقطه ریزش باید از مواد افزودنی استفاده کرد.

د- پایداری در برابر اکسیده شدن

گرمای زیادی که در حین عملیات موتورهای درون سوز ایجاد می شود موجب اکسیده شدن روغن می گردد، به ویژه اگر روغن در تماس با سر پیستون باشد که دمایی بین 260 تا 400 درجه سانتیگراد دارد. اکسیده شدن روغن موجب تشکیل کک، مواد آسفالتی و لجن می شود.
برای جلوگیری از این پدیده، می توان از مواد ضد اکسایش استفاده کرد.
مشخصاتی که ذکر شد در درجه اول اهمیتند.

ادامه دارد. . .
پاسخ
 سپاس شده توسط Hamid Jafary Pooya ، مهسا.م ، نوید خزدوز ، Dash @li ، WiSe
#2
ه- خاصیت پاکسازی (ِDetergency)

این خاصیت برای پاکسازی موتور لازم است. حضور هیدروکربن های نفتنی در روغن و با افزایش سولفونات ها یا فنات های کلسیم و باریم به روغن، خاصیت انحلال رسوب های زغالی و فرآورده های اکسیدی را ایجاد می کند.
روغن های با اندیس گرانروی متوسط حاوی ترکیبات نفتنی می باشند و به روغن های نیمه پاکساز موسومند. هدر مورد روغن های با اندیس گرانروی بالا، خاصیت پاکسازی فقط با اضافه کردن مواد افزودنی ایجاد می شود.

و- فاصله جوش

هر چه فاصله جوش روغنی بالاتر باشد، جرم مولکولی و گرانروی آن بیشتر است. فاصله جوش و گرانروی از نظر انتخاب برش روغنی مناسب برای اختلاط با سایر روغن ها، اهمیت دارند.

ز- باقیمانده کربن

باقیمانده کربن روغن باید اندک باشد. این باقیمانده نشان دهنده ی رسوب های زغالی ای است که از تکلیس روغن در نقاط داغ و یا احتراق روغن در بعضی شرایط به وجود می آیند.

ح- اسیدیته

خوردگی قسمت های فلزی موتور تا حد زیادی مربوط به ترکیبات اسیدی آلی است. این اسیدها از اکسیده شدن هیدروکربن های موجود در روغن تحت شرایط خاصی از عملیات موتور، ایجاد می شوند. روغن های پارافینی در برابر اکسیده شدن پایدارتر از روغن های نفتنی بوده، اسید کمتری تولید می کنند.
عدد خنثی شدن (Neutalization number) برای تعیین اسیدیته روغن به کار می رود و هر چه بالاتر باشد اسیدیته بیشتر است.
با توجه به مشخصات فوق، روغن موتوری مرغوب خواهد بود که دارای اندیس گرانروی بالا و نقطه ریزش پایین بوده، در برابر اکسیده شدن پایدار و مقاوم باشد و خوردگی نیز ایجاد نکند. بنابراین هدف اصلی در پالایش روغن، افزایش اندیس گرانروی، کاهش نقطه ریزش و ایجاد پایداری در روغن است.

با توجه به اندیس گرانروی، پارافین ها مشخصات مطلوب تری دارند ولی عیب آن ها بالا بودن نقطه انجماد شان است و به همین دلیل نمی توانند مشخصات مورد لزوم روغن را در سرما تامین نمایند، پس باید هیدروکربن هایی را جستجو کرد که نه تنها مشخصات مورد نظر را دارا باشند بلکه در دماهای پایین نیز این خصوصیات را حفظ نمایند. پس از بررسی های مختلف معلوم شد که زنجیرهای بسیار بلندی که در جای جای آن ها یک شاخه و یا یک حلقه قرار گرفته است، بهترین جوابگوی این خصوصیات می باشند. بنابراین، در پالایش روغن ابتدا باید این نوع ترکیبات را تثبیت کرد و سپس ترکیباتی را که باعث عدم مرغوبیت روغن می شوند، حذف نمود. این ترکیبات نامطلوب عبارتند از آروماتیک ها، ترکیبات گوگردی، نیتروژن دار و اکسیژن دار. بر این اساس برای پالایش روغن دو روش به کار می رود:

الف- روش معمول که اساسا از جداسازی های فیزیکی استفاده می نماید.
ب- روش تصفیه با هیدروژن
پاسخ
 سپاس شده توسط نوید خزدوز ، Hamid Jafary Pooya ، Dash @li ، WiSe


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان