امتیاز موضوع:
  • 16 رأی - میانگین امتیازات: 2.56
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
پیامبرمان، او که نور وجودش را نمی توانند ببینند
#1
یا حبیب من لا حبیب له

پیامبرمان، او که نور وجودش را نمی توانند ببینند اما نور وجودش عیان تر شد. پیامبرمان...

در جنگ بدر مسلمانان را از دشنام‌گویی به کشتگان دشمن بر حذر داشت و فرمود: به ایشان دشنام ندهید که این کار شما بر کشتگان تأثیری ندارد و بازماندگانشان را آزار می‌دهد. آگاه باشید که بددهنی، فرومایگی است.
روزی با دوستش وارد برکه‌ی آبی شد که درختانی در آن روییده بودند. دو شاخه برید، یکی راست و دیگری کج. چوب صاف را به دوستش داد و چوب کج را خود گرفت. مرد گفت: تو به این چوب صاف، از من سزاوارتری، ای فرستاده‌ی خدا. فرمود: هرگز! هیچ‌گاه دین‌باوری با دوستش دوستی نمی‌کند، جز آن که روز رستاخیز از او [درباره‌ی رعایت آداب این دوستی] می‌پرسند، گرچه [این هم نشینی] ساعتی بیش نبوده باشد.
خود فرموده بود: امانت را به کسی که تو را امین قرار داد، باز پس بده؛ و به کسی که به تو خیانت کرد، خیانت مکن.
در نبرد خیبر مسلمانان دچار کم‌غذایی شگفت‌انگیزی شدند. در این هنگام، چوپان سیه چرده‌ای که برای یهودیان خیبر گله‌داری می‌کرد؛ به حضور حضرت شرفیاب شد و درخواست کرد که حقیقت اسلام را بر او عرضه کند. وی در همان نخستین جلسه‌ها، بر اثر گفتار مستدل و منطقی آن فرستاده ی خدا، ایمان آورد و سپس گفت: همه‌ی این گوسفندان، امانت یهودیان خیبر در دست من است. اکنون که رابطه‌ی من با صاحبان گوسفند قطع شده است، تکلیف من چیست؟ حضرت در برابر چشم صدها سرباز گرسنه، با صراحت فرمود: در آیین ما، خیانت به امانت یکی از بزرگترین گناهان است. بر تو لازم است همه‌ی گوسفندان را تا در قلعه ببری و هم را به دست صاحبانش برسانی.
می فرمود: وقتی کسی سخنی گفت و به اطراف خود نگریست، آن سخن نزد شما امانت است.
فرمود: آیا به شما خبر دهم بدترنتان کدام است؟ گفتند: آری، ای پیامبر خدا! فرمود: کسی که از اشتباه در نمی‌گذرد، پوزش را نمی‌پذیرد و از لغزش چشم‌پوشی نمی کند.
با همه‌ی تشویق‌هایش به این که اگر کسی کار بدی کرد؛ حتماً پوزش بخواهد، باز برای حفظ کرامت انسانی می فرمود: مبادا کاری کنی که ناگزیر باشی پوزش طلبی.
به یارانش توصیه می‌کرد: سخن حق را از هر که شنیدی بپذیر، گرچه دشمن بیگانه باشد؛ و ناحق را از هر کس شنیدی نپذیر، گرچه دوست نزدیک باشد.
در رفتار و سخنان خود به اندیشه ارج می‌نهاد و می‌فرمود: مایه‌ی آدمی خِرَد اوست و کسی که بی‌خرد است، دین ندارد!
می فرمود: ای علی! کسی که خشم خویش فرو برد - در حالی که می‌تواند آن را اعمال کند- در پی آن آفریدگار امنیتی به او خواهد بخشید و ایمانی که طعم آن را حس کند.
می فرمود: دانش آموزید که فراگرفتنش نیکی است؛ تدریسش پرستش است؛ جست‌وجوی آن، جهاد به شمار می‌رود؛ آموختنش به جاهل، صدقه محسوب می‌شود؛ و بخششش به کسی که سزاوار آن است، نزدیکی به آفریدگار یه شمار می‌آید.
می‌فرمود: دانش را با نگارش به بند بکشید. هم آموزگار خود را محترم شمارید و هم شاگرد خود را؛ و خوب پرسیدن نیمی از دانش است.
پیش از انجام هر کاری، پیامدهای آن را می‌سنجید و می‌فرمود: کسی که به فرجام‌ها بنگرد، از ناگواری‌ها در امان ماند.
می‌گفت: راستگویی مایه‌ی آرامش است و دروغ باعث تشویش. هر که راستگوتر باشد، سخن مردم را زودتر باور می‌کند؛ و هر که دروغگوتر است، بیشتر مردم را دروغگو می‌شمارد.
قاضی را از سخن گفتن پیش از شنیدن سخنان هر دو طرف باز می‌داشت. به پدر و مادرها سفارش می کرد: خداوند دوست دارد که میان فرزندان خود، حتی در بوسیدن آن‌ها، به عدالت رفتار کنید.
به همه سفارش می‌کرد: همدیگر را ببخشید تا کینه‌هایتان از میان برخیزد.
صبح زود برای تلاش اقتصادی از خانه خارج شدن را مستحب برشمرد و فرمود: خداوندگارا! صبح زود را برای امت من خجسته گردان.
با همه‌ی تشویقش به فعالیت اقتصادی، باز هشدار می‌داد: به گونه‌ای در جست‌وجوی دنیا برآیید که از آن جهان روی‌گردان نشوید.
دشمن بیکاری بود. هرگاه مرد نیرومندی را می‌دید، از حرفه‌اش می‌پرسید. اگر به وی پاسخ می‌دادند: بیکار است، می‌فرمود: از چشمم افتاد.
خود چون کاری می‌کرد، آن را درست انجام می‌داد و می‌گفت: پرودگار دوست دارد بنده هرگاه کاری انجام می‌دهد، آن را استوار انجام دهد.
می فرمود: گاهی دل‌های خود را آسایش دهید. به یارانش سفارش می‌کرد: تفریح و بازی کنید؛ همانا من دوست ندارم که در دین شما خشونتی دیده شود.
چون به خانه می‌رفت وقتش را سه قسمت می‌کرد: بخشی برای پروردگار والا؛ قسمتی برای خانواده‌اش و پاره‌ای برای خودش؛ اما گاه آن ساعت را که به خود اختصاص داده بود، بین خود و مردم تقسیم می‌کرد.
خدایا بدون شک صهیونیست ها را نابود می کنی، از تو می خواهم مرا هم وسیله ی نابودی آن ها قرار دهی.


[/align]
حضرت علی علیه السلام:
زمانه عمر از شما می گیرد،
شما از زمانه چه می گیرید...؟!
پاسخ
 سپاس شده توسط Hamid Jafary Pooya ، mr.allahbeigi ، motahare ، MoHsenM1 ، farah*NAZ
#2
وقتی کسی سخنی گفت و به اطراف خود نگریست، آن سخن نزد شما امانت است."
خ زیبا بود نشنیده بودم.

واقعا جای تاسف داره که ما واسه هر رویدادی ی تایپیک میزنیم ولی واسه این اهانت به پیامبرمون هیچی !
اینجاها از عرب ها یاد بگیریم بد نیست !
حاشا به غیرتشون.
پاسخ
 سپاس شده توسط mr.allahbeigi
#3
خدایا بدون شک صهیونیست ها را نابود می کنی، از تو می خواهم مرا هم وسیله ی نابودی آن ها قرار دهی.

ممنون
همه خودشونن كسي بوي جلفي نميده
هر خري نمياد پيشمون زرتي بشينه

لپه حرفو نمیشه خورد
ما با تو دوستای خوبی اصن نميشیم چون

نسبته من به تو مثل آرد به الكه
اين آرد الک ميخواد اين رسمه فلكه

پاسخ


پرش به انجمن:


کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان